طراحی وب سایت

عنوان انگلیسی بازی: wwe 12 پلتفرم: xbox360، ps3، wii تهیه کننده: yuke’s ناشر: thq سبک: ورزشی امتیاز: 7.5
سال هاست که عناوین wwe نتوانسته اند به اوج خود در اوایل دوران ps2 برگردند. مخصوصا در نسل هفتم که مرتبا شاهد زوال و ضعف فاحش این عنوان بودیم. در این مسأله عوامل زیادی دست داشتند که از حوصله این بحث خارج است. اما می توان در یک کلام، همگی آنها را طلسمی نامید که به اعتبار آن پشت پا می زد. در هر صورت امسال yuke’s به زدودن غبار از عنوان محبوب خود اقدام کرده است. از امسال شاهد بنای بازی روی موتور گرافیک تازه predator هستیم. همه چیز کاملا شفاف و واضح تر از گذشته است. مدل های کشتی گیرها شباهت قابل توجهی به نمونه های حقیقی دارد. از اغراق در مدلسازی و بازوهای بادکنکی خبری نیست. نحوه زمین خوردن و پیرایش و بست انیمیشن ها به یکدیگر نیز بسیار روان تر از گذشته است. در حالی که در عناوین قبلی، فیزیک ضعیف موجب شده بود اتصال حرکات به یکدیگر شدیدا توی ذوق بزنند. سیستم دینامیک حرکات، بیش از پیش به واقعگرایانه شدن مسابقات کمک کرده اند. دیگر مجبور به تحمل حرکات خشک و عنکبوت مانند نیستید. کاراکترها با نرمی حرکت می کنند. ظاهرا بالاخره انتقادات متعدد باعث شده سازندگان دست از موتور نخ نما شده سابق خود بردارند. یکی دیگر از موهبت های موتور جدید، عکس العمل های معقولانه تر اشیا و طناب های کنار رینگ است. عرق کردن و صدمه دیدن پوست ورزشکاران نیز به شکلی زیبا پیاده سازی شده است. می توانید با زدن ضربات متعدد به یک قسمت از بدن حریف، شاهد کبودی و قرمز شدن آن قسمت باشید. موسیقی های ورودی بازیکنان و شوی تلویزیونی در بازی وجود دارد، اما اثری از موسیقی های لیسانس شده دیگر نیست. در عوض افکت های صوتی نیز پولیش شده و از حالت خشکی درآمده اند. البته اینها فقط تعدادی از پیشرفت های صوتی و بصری این قسمت از بازی هستند.
به نظر ما یک خستگی نسبی در برابر داستان های wwe وجود دارد. مسابقه های پشت سر یکدیگر و همگی با هدف دستیابی به کمربند قهرمانی، دخالت های میان مسابقه و... همگی کمی نخ نما شده اند. به نظر ما در شوی تلویزیونی جای مانور، شخصیت پردازی و عرض اندام زیادی وجود دارد. بد نیست کمی روی موضوعات داستانی پیچیده تر کار کرد. اما از دیدگاه منصفانه که نگاه کنیم، حالت road to wrestlemania امسال، کارگردانی داستانی و سینمایی مورد پسندی داشته و از خیلی از عناوین قبلی بهتر است. هر چند، تمرکز بیش از حد روی داستان، لذت گیم پلی را مخدوش کرده است. بسیاری اوقات، بازی یک هدف را مشخص کرده و برای پیش روی حتما باید آن را به انجام برسانید. خیلی از این اهداف حتی داخل رینگ نبوده و چیزی باید داخل یک میان پرده نشان داده می شد، مدتی از وقت شما را بیهوده تلف می کند.
در ابتدا مطلب به حالت دینامیک گیم پلی اشاره کردیم که در این قسمت بازی را بیش از پیش به همانندهای واقعی شبیه کرده است. این حالت دینامیک موجب شده حرکات به زیبایی در پی هم زنجیر شوند؛ اما برای به رخ کشیدن این تکنولوژی یا به هر دلیل دیگری، هوش مصنوعی تاکید شدیدی روی برگردان بیشتر حرکات شما دارد، چیزی که در نهایت می تواند وقت زیادی از شما هدر داده، در نهایت داد شما را به خاطر یک باخت چیپ دربیاورد. خوشبختانه تمام عناوین نیم دهه اخیر wwe، گزینه هایی برای دستکاری عملکرد هوش مصنوعی دارند و به این شکل، بازی از یک آبروریزی دوری می کند. سیستم تشخیص تصادم هنوز به مرز بی نقصی نرسیده و ممکن است ضرباتی که به بیراهه می روند زیاد موجب ناخوشی بازیکنان را پدید آورند. هنوز هم بعد از این همه سال، با این همه تغییر در کنترل بازی، جای خالی یک حالت آموزشی خوب احساس می شود. قطعا هر بازیکنی آنقدر حوصله داشته باشد که راهنمای داخل بازی برای کنترل ها را بخواند و حفظ کند، بر سر سازندگان منتی جبران نشدنی گذاشته است! در کنار rtw، حالت wwe universe را داریم که به بازیکن امکان بازی آزادانه تری را می دهد. عنوانی پر از هدایا و ملحقات ویژه که هر طرفداری را ارضا می کند. حالت آنلاین نیز هنوز دچار لگ است و پیچیدگی منو موجب اذیت است، اما خالی از لطف نیست. نیازی هم به گفتن نیست که مدهای ساخت وساز قدرتمند مانند گذشته در بازی وجود داشته و به واسطه آنها می توانید هر چیزی را آن طور که میل دارید از پایه بسازید. در نهایت آخرین عنوان wwe بخوبی توانسته کلید یک آغاز دوباره را بزند. حال سوال این است که آیا این کلید خوردن، به تدوین می رسد یا با یک کات ساده، در آرشیو آرزوهای طرفداران جا خوش خواهد کرد؟ باید منتظر ماند و دید.
سیاوش شهبازی

منبع : جام جم آنلاین  تاریخ : 27   آذر   1390  شاخه : بازی